Translate

on line

Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Οι Άγιοι που είναι γύρο μας γεννηθήκαν από έναν πατέρα και μια μανά

Όσοι έχουν συναντήσει αγίους, όχι ως οπτασία ούτε ως απόμακρους και «αόρατους ασκητές», αλλά ως ανθρώπους απλούς και καθημερινούς, νιώθοντας κοντά τους ότι ήταν όπως εμάς. Τότε καταλάβαν την ομορφιά της αγιότητας, το φυσικό και φυσιολογικό χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο ως εικόνας Θεού, ήταν η αρχή της συνειδητοποίησης ότι και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλά μιλούν για το Θεό αλλά ζουν το Θεό.  Η Εκκλησία του Χριστού είναι στον κόσμο για να αγιάζει τους ανθρώπους και να γίνονται έτσι σημεία που να δείχνουν τη μεγάλη αγάπη του Μεγάλου Θεού μας σε όλους τους ανθρώπους τους «ἐγγύς καί τούς μακράν»Η Εκκλησία, ως μάνα στοργική, προσφέρει στο σύγχρονο άνθρωπο ως το κύριο και ουσιαστικό έργο της, είναι η αγιότητα ως βίωση της ζωής του Θεού. Τότε του προσφέρει αυτό που ζητά στο βάθος η ύπαρξή του. Κι ο άνθρωπος γίνεται «εἰκόνα Θεοῦ ζῶντος», δηλαδή βρίσκει τη φύση του, τη χαρά και την ολοκλήρωσή του. Χαίρεται τη ζωή. Στο μυστήριο του γάμου μου όπου και παρέστει  και ευλόγισε  ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου Ψαρών Οινουσσων Κκ Μάρκος στο κήρυγμα του μας είπε <<ο χριστός είναι ο μόνος Άγιος, από εσάς έχουμε να περιμένουμε για αυτό και ευλογήσαμε την σχέση σας για να δημιουργήσετε  αγίους  τα παιδιά που θα φέρετε στο κόσμο να είναι υποψήφιοι Άγιοι τις εκκλησιάς μας. Ήθελα να ξερά όταν ένας πατέρας περιμένει το παιδί του η μια μανά είναι έτοιμη  να γεννήσει το παιδί της και σκέπτεται  να είναι το παιδί τις καλά ,να είναι γερό όταν μεγαλώσει τι θα κάνει;  ποιος γονιός ; Ετοιμάζετε να φέρει ένα παιδί στον κόσμο σκέπτεται ότι το παιδί αυτό είναι ένας υποψήφιος Άγιος όλοι οι Άγιοι που είναι γύρο μας  γεννηθήκαν από έναν πατέρα και μια μανά! για  βάλετε και αυτό το κριτήριο στην ζωή μας ότι μπορεί τα παιδιά μας να είναι οι αυριανοί Άγιοι τις εκκλησία μας μήπως σε ένα κόσμο που έχουμε τα πάντα έχουμε επιστήμονες  έχουμε καλλιτέχνες έχουμε αθλητές έχουμε πλούσιους έχουμε  επιτυχημένους  επιχειρηματίες τα πάντα έχουμε μήπως πρέπει να αρχίσουμε να  ψάχνουμε ότι μέσα στο κοσμο  μας πρέπει να έχουμε και αγίους  εύχομαι παιδιά μου να είναι αγία η ζωή σας εύχομαι να αγωνιστείτε εσείς να αγιάζεται τους εαυτούς σας και κυρίως να διαπαιδαγωγήσετε τα παιδιά σας  κατά το θέλημα του χριστού για να είναι και εκείνοι αύριο οι Άγιοι τις εκκλησιάς μας>>.Φίλοι μου  Ο Θεός μας έδωσε ορισμένα χαρίσματα που δεν είχαν τα άλλα δημιουργήματα του. Με τη λέξη εικόνα, δεν εννοείται η εξωτερική μορφή, αλλά τα θεϊκά χαρίσματα, που πήρε ο άνθρωπος από το Θεό αυτά τα χαρίσματα είναι η αγάπη, η ελευθερία και όλες οι άλλες αρετές. Ο άνθρωπος μπορεί να σκέφτεται, να αποφασίζει ελεύθερα, να αγαπάει, να συνεργάζεται. Αν ο άνθρωπος καλλιεργήσει αυτά τα χαρίσματα, και μπορεί να το κάνει αφού έχει τη συνεχή βοήθεια του Θεού, τότε ο τρόπος που ζει ο άνθρωπος, θα πλησιάσει, θα μοιάσει με τον τρόπο που ζει ο Θεός, θα μπορούσε να γίνει κατά το δυνατό τέλειος, να γίνει ένας «κατά χάριν» θεός (καθ’ ομοίωσιν). Αυτό το ανεκτίμητο χάρισμα, τη δυνατότητα ομοίωσης με το Θεό, ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας «θέωση». .  Με τα χαρίσματα αυτά ο άνθρωπος έχει όλες τις δυνατότητες να προκόψει στην αρετή και να γίνει όμοιος με το Θεό. Προορισμός του δηλαδή είναι, χρησιμοποιώντας τα τόσα χαρίσματα και προτερήματα που του έδωσε ο Θεός πλάθοντας τον «κατ' εικόνα» Του, να πετύχει το «καθ' όμοίωσιν»να γίνει όμοιος με το Θεό. Να μοιάσει ο άνθρωπος με το Θεό στην αρετή, στην αγιότητα, στη δικαιοσύνη, στην αγάπη, στην καλοσύνη, στη στοργή και στη μακροθυμία προς τους άλλους ανθρώπους. Προορισμός δηλαδή του ανθρώπου είναι να γίνει και αυτός «θεός» κατά χάρη, όμοιος με το Θεό και Δημιουργό Του. Αυτό το υψηλό νόημα κρύβει η φράση «καθ' όμοίωσιν»Όσο ευγενική είναι η καταγωγή του ανθρώπου, άλλο τόσο υψηλός είναι και ο προορισμός του.

Γράφει ο Αλέξανδρος Μπαξεβάνης

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Όταν είσαι εν σώματι και πνεύμα

Φίλοι μου στην ζωή μας πρέπει να βλέπουμε σωστά τα πράγματα με διαφάνεια και να τα βλέπουμε  όπως ο Θεός βλέπει τα πράγματα . Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να τα δουν καθαρά τα πράγματα γιατί απομάκρυθηκαν  από την εκκλησία .Πολλοί άνθρωποι πάνε σε ειδικούς για να πουν το πρόβλημα τους άλλοι μπαίνουν στο διαδίκτυο και βρίσκουν το πρόβλημα που έχουν και νομίζουν ότι λύθηκε και όμως δεν λύνετε έτσι το πρόβλημα , όταν έχεις διαβάσει την Αγία Γραφή και την τηρείς καταγράμμα τότε φίλοι μου θα καταλάβετε ότι έχει λυθεί το πρόβλημα σας και το λέω αυτό γιατί στις μέρες έχει χαθεί η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου .Μέσα στην Αγία Γραφή είναι τα λόγια του Θεού για αυτό και είναι και Θεόπνευστη άκουω με λυπεί μου*!!!, μερικούς να λένε πίστευε και μη έρευνα και όμως αυτό φίλοι μου είναι μεγάλο λάθος ο Χριστός είπε ερευνάτε τας γραφάς . Ερχόμαστε φίλοι μου σιγά σιγά στην περίοδο τις Μεγάλης Σαρακοστής  και πολλοί από εμάς ίσως το βλέπουμε σαν διακοπές  το βλέπουμε σαν έθιμο να πάμε στην εκκλησία γιατί πρέπει να δείξουμε  ότι  πάμε στην εκκλησία  και δυστυχώς ορισμένοι  άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για να δειχθούν για να κουτσομπολέψουν για να πουν ότι τους έρθει και το χειρότερο από όλα είναι ότι το κάνουν κατά την διάρκεια του μυστηρίου γιατί όμως το κάνουν; Δεν μπορούν να σκεφτούν ότι εκείνη την ώρα τους μιλάει ο Θεός ; O σεβασμός και η ευλάβεια χάνετε φίλοι μου Ένα άλλο συχνό φαινόμενο που βλέπω εκτός από την ενδυμασία και την ομορφιά του προσώπου είναι με την τσίχλα απορώ γιατί δεν παίρνουν και ένα καφέ η και εφημερίδα  . Μην τα ισοπεδώνουμε όλα η εκκλησία δεν είναι κανενός είναι του πιστού ,είναι  εσένα και του Θεού είναι αυτή η ώρα που ο Θεός σου μιλάει άκουσε τον προσεκτικά άκουσε τον με σεβασμό, άκουσε τον, είμαι σίγουρος όταν είσαι εν σώματι και  πνεύμα ο Θεός θα σε καθοδηγήσει να βγεις από ένα πρόβλημα. Τα λόγια του Θεού που θα τα ακούσεις , ίσως λύσεις και το δικό σου πρόβλημα αλλά και των δικών σου ανθρώπων γιατί το άκουσες από το Θεό εν μέσω του πάπα του ψάλτη του ιεροκήρυκα
Γράφει ο Αλέξανδρος Μπαξεβάνης 

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Δεν υπάρχει θάνατος, υπάρχει μετάβαση

Το ύψιστο υπαρξιακό πρόβλημα του ανθρώπου είναι ακριβώς αυτό. 
Πως θα νικηθεί ο θάνατος. Για τον άνθρωπο αποτελεί κάτι αποκρουστικό,τραγικό .Ο βασικότερος αντίπαλος της πίστης και της εμπιστοσύνης είναι ο φόβος. Ένας φοβισμένος άνθρωπος βιώνει επώδυνα το συναίσθημα της απόγνωσης και στην προσπάθειά του να αποφύγει τις φοβίες του, Ο πιο σημαντικός φόβος ίσως είναι αυτός του θανάτου. Η τρομακτική σκέψη του αναπόφευκτου του θανάτου μας εμποδίζει να απολαύσουμε τη ζωή και συχνά πυροδοτεί εκδηλώσεις ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς, όπως η κατάθλιψη ή οι κρίσεις πανικού.  Οι άνθρωποι βιώνουμε το θάνατο άλλοτε ως προσωπική αποτυχία ή ως αδικία, άλλοτε ως λάθη  ιατρικής και της επιστήμης. Ο φόβος του θανάτου πολλές φορές καταλαμβάνει τόσο χώρο και χρόνο στη ζωή μας, ώστε αδυνατούμε να ζήσουμε την ίδια τη ζωή. Είναι τόσο έντονη η παρουσία του, που αποτελεί μια διαρκή απειλή. Κάποιοι αναζητούν την αιωνιότητα μέσα από την υστεροφημία, την κοινωνική καταξίωση, την απόκτηση πλούτου και δύναμης… Κάποιοι στρέφονται σε «υπερφυσικές» θρησκευτικές δοξασίες και αστρολογικές προβλέψεις  Παρ’ όλα αυτά η οδύνη του θανάτου κυριεύει τη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων κι αναστατώνει τη σκέψη και τη συμπεριφορά τους. Η πλήρης άρνηση του επερχόμενου τέλους της ζωής, όπως και η εμμονή σε σκέψεις για το θάνατο, φανερώνουν τον ίδιο ακριβώς φόβο: να κοιτάξουμε κατάματα το θάνατο. Ο φόβος του θανάτου υπάρχει πάντα κάτω από την επιφάνεια. Μας κυνηγάει σε όλη μας τη ζωή και εμείς χτίζουμε αμυντικούς μηχανισμούς, για να μπορέσουμε να χειριστούμε την επίγνωση του θανάτου. Δεν μπορούμε όμως να τον βγάλουμε απ' το μυαλό μας. Ξεσπάει σε κάθε εφιάλτη μας. Αλλά το ζήτημα του θανάτου απασχολούσε έντονα τους ανθρώπους ήδη από πολύ παλιά. .Η Αγία Γραφή, ως έκφραση της Θείας Αποκάλυψης τού Θεού στον άνθρωπο, αναφέρεται σε ισόβιους δούλους για το φόβο του θανάτου "και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας" (Εβραίους 2/β: 14,15). Ο θάνατος και η εσωτερική επεξεργασία του θανάτου αναδεικνύει ξεκάθαρα τη συνολικότερη θεώρηση του καθενός μας για το νόημα της ζωής. Η επεξεργασία του θανάτου αποτελεί την πιο σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας, καθώς ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε το επερχόμενο τέλος, εξαρτάται από το πώς βιώνουμε την ίδια τη ζωή μας. Και τελικώς, όταν κάποιος δεν συλλαμβάνει το μεγαλείο της ζωής, γιατί να τον απασχολεί ο θάνατος; Η θρησκεία μας λέει ότι ο θάνατος είναι μια απλή μετάβαση πια, μετά τον Χριστό. Γι’ αυτό έγινε άνθρωπος ο Θεός. Για να μας πει ακριβώς την αληθινή πορεία της ζωής μας. Είναι εντελώς αδύνατο να πηγάζει η ζωή, ως ύπαρξη, από μία άλογη και ασυνείδητη πραγματικότητα.«Η πνευματική διάσταση της ζωής, είναι η ερμηνεία της υπάρξεως. Επομένως ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει πλαστεί για να ζήσει σε έναν κόσμο φθοράς για κάποια χρόνια και μετά να πεθάνει και να σβήσει. Γιατί τότε θα ήταν παραλογισμός όλος ο πολιτισμός, όλη η ζωή, όλος ο κόσμος, τα πάντα. Ένα γελοίο παιχνίδι ασυνείδητων πραγμάτων. Σε αυτήν την παράνοια, την τραγωδία, έρχεται ο Χριστός, γίνεται άνθρωπος και μας χαρίζει την δυναμική υπέρβαση όλων αυτών των αντινομιών και μας λέει ότι: Δεν υπάρχει θάνατος, υπάρχει μετάβαση. Μετάβαση από τον κόσμο της φθοράς, από τον κόσμο μιας τραγικότητας στην πνευματική διάσταση των παιδιών του Θεού.» Ο θάνατος έχει νικηθεί, γιατί ο Χριστός ανέστη εκ των νεκρών και συνέτριψε τον θάνατο. Την ανάσταση του Χριστού την βίωσε η Υπεραγία Θεοτόκος και οι Άγιοι μας. Ζώντα παραδείγματα αυτής της αναστάσεως, προμηνύματα και εχέγγυα, είναι τα λείψανα των Αγίων. Τα οποία αποτελούν αγωγούς της ακτίστου θείας Χάριτος. Ο Χριστός εγκαθίδρυσε την Εκκλησία δια της οποίας μεταδίδει καθημερινά το Σώμα και το Αίμα Του και γίνονται οι άνθρωποι σύσσωμοι και σύναιμοι μαζί του.Ο άνθρωπος είναι ο μόνος ναός του Θεού. Είναι πλασμένος για το απόλυτο. Δεν μπορεί να μείνει στο μερικό, στο λίγο, στο εφήμερο. Ζητάει το απόλυτο, ζητάει την πληρότητα. Και αυτήν την πληρότητα, ο Θεός την δίδει. 
Γράφει ο Αλεξανδρος Μπαξεβάνης

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Η ψυχρότητα στην προσευχή Βίντεο

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή.  

 Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να oφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση. Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…
Τί θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα. Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη. Βλεπω πολλες ανθρωπους να προσευχονται λαθος να κανουν το σταυρο τους σαν να βιαζονται  Πολλοί κάνουν τον Σταυρό τους συνέχεια, άλλοι καθόλου, άλλοι με τόση βιασύνη πού μοιάζει με παίξιμο λαϊκού οργάνου. Ο Τίμιος Σταυρός πρέπει να χαράσσεται κανονικά, χωρίς βιασύνη με τα τρία δάκτυλα (μέγας, λιχανός, μέσος) ενωμένα καλώς εις τύπον της Παναγίας Τριάδος, καί τα άλλα δύο (παράμεσος, μικρός) μέσα στην παλάμη, είς τύπον των δύο φύσεων του Κυρίου μας. Φέρομε τα τρία δάκτυλα στο μέτωπο, κατόπιν στην κοιλιά, μετά στον δεξιόν ώμο καί είτα στον αριστερό, κάνοντας συγχρόνως μικρή υπόκλιση της κεφαλής.
1.Χαράσσομε τον Τίμιο Σταυρό στο μέτωπο: ήγουν στην κεφαλή γιατί Χριστός εστίν η κεφαλή της Εκκλησίας καί δια να μας φωτίσει τον νουν. 
2.Στήν κοιλιά γιατί ομολογούμε ότι ο Χριστός μας κατήλθεν έως Άδου ταμείων δια να σώσει τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους, δια να μας λυτρώσει από τα πάθη της γαστρός καί των υπογαστρίων. 
3.Στόν δεξιό ώμο γιατί ο Χριστός μας κάθηται εκ δεξιών του Πατρός καί διότι «προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευθώ» (Δαβίδ).  
4.Τέλος εις τον αριστερόν ώμο, στο μέρος της καρδιάς διότι δια της Σταυρικής θυσίας του Κυρίου καθαιρόμεθα εκ των πονηριών αυτής, αλλά καί προασπιζόμεθα εκ των εφόδων του εχθρού, του διαβόλου δηλονότι, που εξ αριστερών προσπαθεί να μας υποσκελίσει.


Κάνουμε το σταυρό μας:  
1. Μόλις ανάψουμε το κερί μας. 
2. Όταν μπαίνουμε στους Ιερούς Ναούς και όταν βγαίνουμε από αυτούς. 
3. Στην αρχή κάθε ακολουθίας. 
4. Σε κάθε Τριαδική εκφώνηση. 
Δηλαδή κάθε φορά πού θα λέγεται ή θα ψάλλεται το: «Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι»,ή όταν ακούγεται το «... του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...». 
5. Σε κάθε εκφώνηση της Παναγίας: 
«Της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας...» που υπάρχει στα Ειρηνικά, Πληρωτικά και Μικρές Συναπτές. 
6. Στα Απολυτίκια ή Τροπάρια όταν και όπου ακούγεται το όνομα του Αγίου ή της Αγίας της ημέρας, του Ναού κλπ. 
7. Στον Όρθρο, όταν ψάλλεται, επαναλαμβανόμενο, το Μεγαλυνάριο της Παναγίας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…». Το σταυρό μας είναι προτιμότερο να τον κάνουμε , όταν φθάνει η ψαλμωδία στο: «...την όντως Θεοτόκον ...», για να τονίζεται η πίστη ότι εγέννησε Θεόν. 
8. Στη Μικρή και Μεγάλη Είσοδο, όταν περνούν από μπροστά μας το Ευαγγέλιο και τα Τίμια Δώρα. 
9. Στον Τρισάγιο ύμνο: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». 
10. Στο «Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν...» το όποιο επαναλαμβάνεται τρις. Μαζί με το σταυρό μας σ' αυτήν την περίπτωση κάνουμε κάθε φορά και μία μικρή μετάνοια. 
11. Πριν από το τέλος του Εσπερινού, όταν ο Ιερέας λέγει το «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά τό ρήμα σου έν ειρήνη ότι είδον οί οφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου…». 
12. Στις απολύσεις των ακολουθιών (Εσπερινού, Όρθρου και λοιπών ακολουθιών),καθώς και στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας. 
13. Κάθε άλλη φορά, κατά τις διάφορες αιτήσεις του Ιερέα , έφ' όσον αυτό αναπαύει ή ευχαριστεί τον πιστό. 
14. Όταν προσκυνούμε τις άγιες Εικόνες ή άγια Λείψανα. 
15. Πριν κοινωνήσουμε και μετά τη Θεία Κοινωνία. 

ΔΕΝ κάνουμε το σταυρό μας:
1. Όταν μας θυμιάζει ο Ιερέας. Στις περιπτώσεις αυτές αντί Σταυρού, κάνουμε μια υπόκλιση της κεφαλής ευχαριστούντες τον Ιερέα για την τιμή πού μας κάνει: Μετά τις άγιες Εικόνες να θυμιάζει και εμάς, ως εικόνες του Θεού! Εάν καθόμαστε , πρέπει να σηκωνόμαστε. 
2. Όταν στην αρχή του Όρθρου αναγινώσκεται ο Εξάψαλμος. 
Το σταυρό μας μπορούμε να κάνουμε στην αρχή και στο τέλος του Εξάψαλμου. Σ' όλη όμως τη διάρκεια αυτού, ακόμη και στο μέσον του, όταν λέγουμε τα «Δόξα... Και νυν... Αλληλούια...» ΔΕΝ κάνουμε το σταυρό μας, αλλά παρακολουθούμε «εν πάση σιωπή και κατανύξει» τον Αναγνώστη, ο όποιος «μετ' ευλάβειας και φόβου Θεού», διαβάζει τον Εξάψαλμο. Διότι ό χρόνος αυτός τής αναγνώσεως προεικονίζει το χρόνο τής Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, κατά τη διάρκεια του οποίου με φόβο και τρόμο θα αναμένουμε την τελική κρίση Του για εμάς. Και, όπως τότε, έτσι και τώρα θα πρέπει σιωπώντες, όρθιοι, ακίνητοι, χωρίς μετακινήσεις ή, προπαντός, χωρίς και τούς παραμικρούς θορύβους, να παρακολουθούμε την ανάγνωση αυτή. (Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις εσπερινές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, οι οποίες είναι ό Όρθρος της επομένης. Διότι τότε, αφηρημένοι, μπαίνουμε στους Ναούς χωρίς να προσέχουμε, εάν εκείνη την ώρα διαβάζεται ο Εξάψαλμος. Σ' αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να παραμένουμε ακίνητοι στην είσοδο του Κυρίως Ναού και μετά το πέρας της αναγνώσεως να μετακινούμαστε για να καταλάβουμε τη θέση μας). 
3. Όταν φιλάμε το χέρι Ιερωμένου. 
Η συνήθεια ορισμένων να κάνουν το σταυρό τους πριν φιλήσουν το χέρι του Επισκόπου ή Ιερέα ή οποιουδήποτε ρασοφόρου είναι λανθασμένη. Το σταυρό μας τον κάνουμε, όταν ασπαζόμαστε τις άγιες Εικόνες και όχι όταν ασπαζόμαστε το χέρι του Ιερωμένου. Όταν λοιπόν πρόκειται να επικοινωνήσουμε ή να συναντηθούμε με Ιερωμένο, μπορούμε να πούμε «Ευλόγησον, Δέσποτα ή Πάτερ» ή «Την ευχή σας, Σεβασμιώτατε ή Αγιε Καθηγούμενε ή Πάτερ και κάνοντας μία μικρή υπόκλιση της κεφαλής να ασπαστούμε το δεξί του χέρι, όποτε συνεχίζουμε το διάλογο μαζί του, όπως επιθυμεί ό καθένας. Το ίδιο κάνουμε και φεύγοντας από κοντά του. Λέμε, «Την ευχή σας ή Ευλογείτε, Πάτερ», κάνουμε μικρή υπόκλιση, προτείνοντας τις παλάμες μας σταυροειδώς, ασπαζόμαστε τη δεξιά του και φεύγουμε. 
4. Όταν λαμβάνουμε το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, το οποίο (χέρι) στη συνέχεια το ασπαζόμαστε